Gewekt worden door een prof die met een lepel op een pan slaat. Het is eens iets anders! Toch kon het sommigen niet overhalen om meteen uit hun bed te springen. Langzaam maar zeker arriveerden de meesten aan de ontbijttafel. Vandaag zou het onze laatste dag doorheen Genk worden. Ik had nog heel wat werk voor de boeg, dus sprong ik vlug m’n fiets op richting E 314 waar ik de zonsopgang boven de voorbijrazende vrachtwagens kon aanschouwen. Machtig!
Ik was nog maar pas vertrokken of ik kwam al het ene reclamebord na het andere tegen op de Weg naar As en op de Maaseikerbaan (het verlengde ervan). De meeste onder hen spotte ik in de buurt van het kruispunt met de Andre Dumontlaan, wat wel logisch is, aangezien hier het meeste verkeer passeert. En ook allerhande eigenaars passeerden de revue: Think Media, More O’Ferrall, AG. Duchêne NV, Belgian Posters, Dewez, VD, Clear Channel en JCDecaux. Bijna te veel om op te noemen. Het is duidelijk dat deze straat gegeerd wordt door de reclamehandelaars. Op de Maaseikerbaan kwam ik ook nog twee bushokjes tegen, eigendom van JCDecaux.
In de buurt van het kruispunt met de Andre Dumontlaan trof ik het Rode Kruis aan, een Jeugdhuis en twee transparante bushokjes, met reclame van JCDecaux. Ik zette mijn weg verder richting Wiemesmeerstraat waar ik de Stedelijke Werkplaatsen en het Recyclagepark van Genk passeerde. En hoewel ik in de straten die daarop volgden niets bijzonder opmerkte – buiten het feit dat de huizen hier iets minder luxueus waren dan gisteren – schrok ik me een ongeluk toen ik plots (aan het einde van de Oudasserstraat) in een woonwagenpark terecht kwam. Dit was wel het laatste dat ik hier verwacht had…
Eenmaal de Geenhornstraat uitgereden, raakte ik aan de praat met een Franstalige vrouw die naast een huis woonde waarin tot drie maanden terug nog de vzw H.E.M. gevestigd was. Deze vzw organiseerde educatieve en culturele activiteiten (folklore, dans, muziek, theater, schilderkunst…), maar moest noodgedwongen zijn deuren sluiten, aangezien er onvoldoende volk op af kwam. Weer stel ik me dezelfde vraag: waarom komen Genkenaren niet buiten, ondanks het feit dat er zo’n rijk cultureel aanbod tot hun beschikking staat?
Even later deed ik opnieuw een verrassende ontdekking in de Schansbroekstraat waar ik aan de praat geraakte met de verantwoordelijke van KWB Oud-Waterschei. Hij vertelde me hoe jongeren in de zomer bijeentroepen aan de Schans, een groot grasplein waar tweewekelijks voetbalmatchen gespeeld worden, om er gezamenlijk drugs te gebruiken. ’s Ochtends worden er nog vaak spuiten of zakjes aangetroffen en ook de criminaliteit blijkt er soms de spuigaten uit te lopen: ramen worden ingeslaan, het clublokaal werd al in brand gestoken, laptops worden gestolen, enzovoort. Ook op dit domein was heel wat graffiti te vinden.
’s Middags sprak ik af met Heleen om samen een broodje te gaan eten. Aangezien zij reeds haar werk in Genk Zuid had afgerond, zou ze me helpen om in de namiddag het laatste deel van Genk Centrum Noord door te wandelen. Onderweg kwam ik een groot aantal religieuze gebouwen tegen: O.L.V. Tenhemelopneming in de Lieve Vrouwestraat, De Christelijke gemeente van Jehovah’s getuigen Waterschei in de Heidriestraat en de Pinkstergemeente ELIM in de Flinkbergstraat. In deze buurt zag ik ook af en toe graffiti, maar veel kon ik er niet uit afleiden, aangezien men meestal een poging had ondernomen om het af te wassen.
In de Oude Driesstraat ontdekte ik nog ’t Schoolke, de Parochiale Basischool Oud-Waterschei, ‘waar elk kind telt’. Vervolgens zocht ik Heleen terug op om samen de laatste kilometers af te leggen, aangezien we beiden volledig uitgeput waren en niet veel kracht meer hadden om de laatste loodjes op ons eentje te dragen. Het euforiegevoel was dan ook groot toen bleek dat we alle straatjes van Genk Centrum Noord op ons lijstje konden schrappen en konden terugkeren naar ons ‘buitenverblijf’.
Na een heerlijke portie lasagne en een warme douche in ons scoutslokaal kwamen we terug op krachten. We besloten de vele parameters, waar we deze week naar op zoek waren geweest, aan te duiden op verschillende kaarten van Genk om zo tot een volledig beeld van de stad te komen. Later op de avond besloten we met z’n allen nog iets te gaan drinken in het Jeugdhuis vlakbij. Helaas bleek het gesloten te zijn (op vrijdag! Hoe kan dat nu?) waardoor we gedwongen werden de rode wijn van Jan op te drinken in ons scoutslokaal. Met veel gegier en gelach gingen we een paar uur later slapen…
Mijn weg van vandaag:
Ik was nog maar pas vertrokken of ik kwam al het ene reclamebord na het andere tegen op de Weg naar As en op de Maaseikerbaan (het verlengde ervan). De meeste onder hen spotte ik in de buurt van het kruispunt met de Andre Dumontlaan, wat wel logisch is, aangezien hier het meeste verkeer passeert. En ook allerhande eigenaars passeerden de revue: Think Media, More O’Ferrall, AG. Duchêne NV, Belgian Posters, Dewez, VD, Clear Channel en JCDecaux. Bijna te veel om op te noemen. Het is duidelijk dat deze straat gegeerd wordt door de reclamehandelaars. Op de Maaseikerbaan kwam ik ook nog twee bushokjes tegen, eigendom van JCDecaux.
In de buurt van het kruispunt met de Andre Dumontlaan trof ik het Rode Kruis aan, een Jeugdhuis en twee transparante bushokjes, met reclame van JCDecaux. Ik zette mijn weg verder richting Wiemesmeerstraat waar ik de Stedelijke Werkplaatsen en het Recyclagepark van Genk passeerde. En hoewel ik in de straten die daarop volgden niets bijzonder opmerkte – buiten het feit dat de huizen hier iets minder luxueus waren dan gisteren – schrok ik me een ongeluk toen ik plots (aan het einde van de Oudasserstraat) in een woonwagenpark terecht kwam. Dit was wel het laatste dat ik hier verwacht had…
Eenmaal de Geenhornstraat uitgereden, raakte ik aan de praat met een Franstalige vrouw die naast een huis woonde waarin tot drie maanden terug nog de vzw H.E.M. gevestigd was. Deze vzw organiseerde educatieve en culturele activiteiten (folklore, dans, muziek, theater, schilderkunst…), maar moest noodgedwongen zijn deuren sluiten, aangezien er onvoldoende volk op af kwam. Weer stel ik me dezelfde vraag: waarom komen Genkenaren niet buiten, ondanks het feit dat er zo’n rijk cultureel aanbod tot hun beschikking staat?
Even later deed ik opnieuw een verrassende ontdekking in de Schansbroekstraat waar ik aan de praat geraakte met de verantwoordelijke van KWB Oud-Waterschei. Hij vertelde me hoe jongeren in de zomer bijeentroepen aan de Schans, een groot grasplein waar tweewekelijks voetbalmatchen gespeeld worden, om er gezamenlijk drugs te gebruiken. ’s Ochtends worden er nog vaak spuiten of zakjes aangetroffen en ook de criminaliteit blijkt er soms de spuigaten uit te lopen: ramen worden ingeslaan, het clublokaal werd al in brand gestoken, laptops worden gestolen, enzovoort. Ook op dit domein was heel wat graffiti te vinden.
’s Middags sprak ik af met Heleen om samen een broodje te gaan eten. Aangezien zij reeds haar werk in Genk Zuid had afgerond, zou ze me helpen om in de namiddag het laatste deel van Genk Centrum Noord door te wandelen. Onderweg kwam ik een groot aantal religieuze gebouwen tegen: O.L.V. Tenhemelopneming in de Lieve Vrouwestraat, De Christelijke gemeente van Jehovah’s getuigen Waterschei in de Heidriestraat en de Pinkstergemeente ELIM in de Flinkbergstraat. In deze buurt zag ik ook af en toe graffiti, maar veel kon ik er niet uit afleiden, aangezien men meestal een poging had ondernomen om het af te wassen.
In de Oude Driesstraat ontdekte ik nog ’t Schoolke, de Parochiale Basischool Oud-Waterschei, ‘waar elk kind telt’. Vervolgens zocht ik Heleen terug op om samen de laatste kilometers af te leggen, aangezien we beiden volledig uitgeput waren en niet veel kracht meer hadden om de laatste loodjes op ons eentje te dragen. Het euforiegevoel was dan ook groot toen bleek dat we alle straatjes van Genk Centrum Noord op ons lijstje konden schrappen en konden terugkeren naar ons ‘buitenverblijf’.
Na een heerlijke portie lasagne en een warme douche in ons scoutslokaal kwamen we terug op krachten. We besloten de vele parameters, waar we deze week naar op zoek waren geweest, aan te duiden op verschillende kaarten van Genk om zo tot een volledig beeld van de stad te komen. Later op de avond besloten we met z’n allen nog iets te gaan drinken in het Jeugdhuis vlakbij. Helaas bleek het gesloten te zijn (op vrijdag! Hoe kan dat nu?) waardoor we gedwongen werden de rode wijn van Jan op te drinken in ons scoutslokaal. Met veel gegier en gelach gingen we een paar uur later slapen…
Mijn weg van vandaag:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten