Gepakt en gezakt vertrok ik deze ochtend met een aantal medestudenten richting het onbekende. Ik wist dat ik voor een week in Genk zou vertoeven, maar wat ik er juist zou doen, bleef me nog een raadsel. Ik vertrok dus met een bang hartje, maar tegelijk overviel me een soort vakantiegevoel. Voor een Ieperling zoals ik ligt Genk immers helemaal aan de andere kant van België. Ik moet dan ook – met blozende kaken – bekennen dat dit de eerste keer is dat ik dit deel van ons landje verken.
Eenmaal aangekomen in Genk kregen we te horen wat er ons deze week te wachten staat. Het is de bedoeling dat wij – studenten eerste master sociale en culturele pedagogiek – deze week zichtbaar maken in Genk wat eigenlijk al zichtbaar is, maar waar we ons onvoldoende van bewust zijn. We moeten met andere woorden - Net zoals in The Wire - onze gebruikelijke bril afzetten en andere perspectieven opzoeken. Dit trachten om anders te zien is niet het zien van oplossingen op vragen die duidelijk zijn, maar een poging om andere vragen te laten opduiken die we voordien nooit zouden stellen.
Tegelijkertijd is het onze opdracht om Genk op een zo volledig mogelijke manier in kaart te brengen, met daarbij de focus op jongerencentra, culturele centra, bushaltes (transparant of uit hout?), reclamepanelen (en hun beheerders), bankautomaten, bordelen, enzovoort. We worden gevraagd om bovendien alle graffiti die we op onze weg tegenkomen letterlijk met de hand over te schrijven. Een foto kijkt immers in onze plaats. Door deze zaken elke dag op onze kaart aan te brengen, hopen we op het einde van de week, na het samenbrengen van alle gegevens, een volledig beeld te krijgen van Genk.
Na de afbakening van Genk in verschillende deelgebieden – elke student kreeg zijn eigen ‘onderzoeksterritorium’ toebedeeld – werden we op pad gestuurd. Ik trok richting Genk Centrum Noord (deel 11) om er ‘al lezend’ en ‘al vragend’ de straten te verkennen. Meerbepaald moest ik op zoek naar graffiti en reclamepanelen om deze vervolgens in vraag te stellen. Wat willen ze weergeven? En tot wie richten ze zich? Ook moest ik volgende twee vragen richten tot de mensen die ik ontmoette, gekoppeld aan bepaalde plaatsen: ‘Waar ga je naartoe’? en ‘Waar kom je vandaan?’
Mijn eerste impressies van de buurt die ik moest verkennen vandaag waren niet zo bijzonder. Ik kwam terecht in een wijk die eruit zag zoals meerdere wijken in Vlaanderen: een omgeving met behoorlijk recente huizen en flatgebouwen, veel jongeren en af en toe een pleintje of een stuk bos. Ondanks de netheid van de buurt, werd mijn aandacht op bepaalde plaatsen getrokken door de graffiti (in geel aangebracht op de kaart) op de muren en elektriciteitskasten. Vaak ging het hierbij om woorden (vb. ‘sick’) en slechts zelden waren er tekeningen aangebracht. In mijn notitieboekje trachtte ik neerslag te maken van de woorden, maar vaak kon ik er niet veel uit opmaken.
Aangezien ik niet langs klassieke gebouwen of bushaltes ben gepasseerd – en bovendien zo goed als niemand tegenkwam op mijn weg – viel het ‘vragende’ een beetje weg tijdens mijn zoektocht. Hierdoor kwam ik weinig in contact met de plaatselijke bevolking en heb ik niet zoveel ervaringen opgedaan. Ondertussen zijn we in onze verblijfplaats – alias het scoutslokaal van Genk – beland. Iedereen is geïnstalleerd en de sfeer zit er dik in. Dankzij professor Masschelein en Wim Cuyvers hebben we zojuist een heerlijke portie spaghetti kunnen verorberen. Ondanks het feit dat ik vandaag niet zoveel indrukken opgedaan heb, kijk ik stiekem toch al weer uit naar wat morgen te bieden heeft.
Mijn weg van vandaag:
Mijn weg van vandaag:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten