In onze samenleving heerst een klimaat waarin de noodzaak van interventie centraal staat. De situatie in Genk mobiliseert ons, net zoals heel wat andere urgente problemen die om antwoorden/oplossingen vragen. Isabelle Stengers roept ons op om deze beweging stop te zetten en schuift in het kader daarvan een kosmopolitiek voorstel naar voren. Binnen dit voorstel beklemtoont ze de aanwezigheid van de idioot, diegene die altijd de andere doet vertragen en die weerstand biedt aan de gewone manier waarop we situaties die ons mobiliseren, voorstellen.
De idioot is diegene die mompelt dat er iets belangrijker is, iets waar we op het eerste gezicht geen oog voor hebben, iets waartoe we meer nodig hebben dan goede wil en respect. In die zin spoort hij ons net zoals The Wire aan om verder te kijken dan datgene wat direct zichtbaar is [beyond the obvious] en last hij hiertoe een ruimte voor aarzeling in. Deze onderbreking vertraagt onze manier van denken en argumenteren [slow down reason] en maakt zo heel even een opening mogelijk waardoor een stem toegevoegd kan worden aan het verhaal.
Het lezen van de tekst van Isabelle Stengers zet me aan het denken. Enkel door de stad te laten spreken [= art of magic] zullen we pas tot een oplossing kunnen komen voor de problemen in Genk. Willen we de rijkdom aan stemmen laten spreken, dan moeten we niet dadelijk tot interventie overgaan, maar moeten we juist onszelf de nodige tijd geven om te denken en te argumenteren en moeten we op zoek naar ‘something more important’. Hierbij is het van belang dat we het gemompel van de idioot efficiënter maken. We moeten de stad laten spreken. Of anders gezegd: we moeten denken over Genk in de aanwezigheid van Genk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten